Désirée Verkaar - woord én beeld

'Een familiebedrijf moet een missie hebben' (interview vader en zoon Torres) - pag 2 van 3

Terwijl je van een familiebedrijf zou verwachten dat juist het behouden van erfgoed een belangrijke waarde is.
Miguel sr: "Dat is ook wel zo. We hebben bijvoorbeeld een aantal eeuwenoude Catalaanse druivensoorten die bijna verdwenen waren, nieuw leven ingeblazen. Zoals garró en samsó, waarvan we de rode wijn Grans Muralles maken." Miguel jr: "Door advertenties in lokale kranten heeft mijn vader mensen opgespoord die nog oude druivenstokken in de tuin hadden. Van sommige is zelfs de naam niet meer bekend. Die rassen zijn vrijgemaakt van ziektes en gekloond, en nu experimenteren we ermee. Traditionele methodes veranderen we alleen als het betere wijn oplevert. Moderne technieken hebben ervoor gezorgd dat we nu de beste wijn uit de geschiedenis kunnen drinken, veel beter dan honderd jaar geleden. Steeds meer geheimen worden ontsluierd. We weten nu bijvoorbeeld veel meer over de werking van gistcellen. Dat wil niet zeggen dat er iets kunstmatigs is aan de manier waarop wij werken, alleen dat we nu beter weten hoe de natuur werkt."

Die vooruitstrevendheid, is dat het geheim achter het succes van de familie Torres?
Miguel jr: "Ik denk dat elke generatie iets eigens inbracht dat belangrijk is geweest. Mijn grootvader was vooral een commercieel denker. In het begin ging hij letterlijk met een fles wijn onder zijn arm de beste restaurants in de buurt af om zijn wijn te slijten. Onder zijn bewind is begonnen met grootschalige export. Mijn vader richtte zich op de kwaliteit. Dat is nu nog steeds zijn passie. Ikzelf ben de vijfde generatie. Ik hou me bezig met de kant van de consument. Ik wil begrijpen welke wijn mensen graag drinken en waarom. We produceren tenslotte niet voor onszelf."

U [Miguel sr., red] gaat over twee jaar met pensioen. Verheugt u zich daar eigenlijk op? "Jazeker. Volgens mijn dokter gaat diezelfde dag nog mijn cholesterol drastisch naar beneden!"

Ik hoorde dat uw opvolger een van de kinderen van uw broer Juan zal zijn?
Miguel A. Torres glimlacht ondoorgrondelijk... Is het nog een familiegeheim?
Miguel jr, snel: "Och, ik denk dat het niet veel zal uitmaken – mijn oom is ook met pensioen, maar hij zegt dat het erg prettig is dat hij zich als lid van de raad van commissarissen nog met alles mag bemoeien. Dat zal mijn vader ook wel blijven doen."

Is dat vanzelfsprekend als je in deze familie geboren wordt? Dat je je hele leven bij het familiebedrijf betrokken blijft?
Miguel sr: "Het is voor ons erg belangrijk om de familie bij elkaar te houden. Maar ik heb mijn kinderen vrijgelaten in hun beroepskeuze."
Miguel jr: "Mijn tweede zus Ana is bijvoorbeeld arts geworden. Zelf wilde ik als kind straaljagerpiloot worden. Maar ik ben opgegroeid op deze grond, midden tussen de druiven. Dan ga je er vanzelf van houden."

En jouw kinderen. Leer je hen over wijn?
Miguel jr: "Dat zou wat vroeg zijn, mijn eerste dochter Carolina is drieënhalve maand..."
Miguel sr: "Maar volgens mij is ze nu al dol op wijn!"

Welke familiewaarden geef je haar mee?
Miguel jr: "Een van de belangrijkste dingen is bescheidenheid. Dit grote bedrijf is ons gegeven, maar je moet je altijd blijven realiseren dat het gemaakt wordt door de mensen die er werken. Ook in mijn eigen opvoeding was dat belangrijk. Ik ging niet naar een dure privéschool in Barcelona, maar gewoon naar het schooltje in Vilafranca zoals de andere kinderen uit de buurt."

Is jullie relatie anders dan die tussen u, meneer Torres, en uw vader?
Miguel sr: "Heel erg; mijn zoon en ik hebben een veel hechtere band dan ik met mijn vader had. Het was een andere tijd. Hij dacht vast dat hij het goed deed – zelf werd hij op zijn zevende naar een kostschool gestuurd, waar hij geïsoleerd van de familie opgroeide." Miguel jr: "Mijn grootvader was een echte patriarch. Mijn vader heeft erg moeten vechten voor de veranderingen die hij heeft bereikt." Miguel sr: "Hij vond het zeer belangrijk dat alle kinderen in het familiebedrijf bleven werken. Ana was de eerste die een andere weg insloeg. Toen ze medicijnen ging studeren, was mijn vader daar niet gelukkig mee. Ik herinner me dat ze na een gesprek met hem huilend wegliep. Het kostte tijd voor hij trots op haar kon zijn."